Maryjo, Królowo Polski, w ten czerwcowy wieczór przychodzimy przed Twój święty obraz, aby prosić Cię o pomoc, wstawiennictwo, a przede wszystkim o umocnienie. Stają dziś przed Tobą z całej Polski członkowie parafialnych Wspólnot Dzieła Intronizacji Najświętszego Serca Pana Jezusa, by Ci powiedzieć „jesteśmy, pamiętamy i czuwamy”. Tu, w tym świętym miejscu, uczestnicząc w Jubileuszowej Pielgrzymce, pragniemy dziękować Ci za dar trzydziestolecia naszych Wspólnot.
Matko, Ty najlepiej wiesz, jak trudno w obecnych czasach przebić się z orędziem miłości Twojego Syna, płynącego z Jego Serca. Służebnica Boża Rozalia Celakówna, nasza inspiratorka i przewodniczka pisała w swoich notatkach: Moja maleńkość, oddanie się Tobie całkowite, bez zastrzeżeń, i ufność bez granic ściągnęły na mnie Twoje wejrzenie. O Jezu, pragnę Cię Kochać, tak jak tylko można Kochać Boga, za wszystko, Panie, lecz przede wszystkim za Krzyż – za to, że wskazałeś mi życie ukryte, by miłość ma własna była podeptana, byś Ty jedynie i wyłącznie królował w mym sercu („Pisma. Notatki i wspomnienia z życia”, cz. II, WAM, Kraków 2008). Współczesnemu człowiekowi brakuje takiej pokory. Ogarnięty pychą postępu cywilizacyjnego, w którym ważniejszy jest zasięg komórkowy, konsumpcjonizm i nieograniczona wolność, gubi się w liberalnych, globalnych trendach. „Szybkowar cywilizacyjny”, w którym każda potrzeba musi być zaspokojona „już”, a przyjemność i hedonistyczne nastawienia do życia stają się podstawą dokonywania codziennych wyborów, nie sprzyja zanurzeniu się w modlitwie i szukaniu Ciebie, Maryjo i Twojego Syna. Papież Franciszek używał terminu „polikryzys”, aby przywołać dramatyzm sytuacji historycznej, w której się znajdujemy, w której zbiegają się wojny, zmiany klimatyczne, rosnące nierówności, wymuszone i kontrowersyjne migracje, stygmatyzacja ubóstwa, przełomowe innowacje technologiczne, niepewność zatrudnienia i pracy (Orędzie Ojca Świętego Franciszka do uczestników Walnego Zgromadzenia Papieskiej Akademii Życia, 03.03.2025).
Jakże ważne w obecnych czasach jest zatrzymanie się i na nowo ustawienie hierarchii wartości. Twój Syn powiedział do Rozalii Celakównej: Popatrz, moje dziecko, jak strasznie mnie ranią grzechy nieczyste, jaką straszną boleść zadają mi te dusze! […] Ty dziecko masz pracować na tym miejscu, by mi wynagradzać za te straszne grzechy i pocieszać moje Boskie Serce. Ja cię tu chcę mieć. („Pisma. Notatki i wspomnienia z życia”, cz. III, WAM, Kraków 2008). Ufamy, że Jezus chce nas mieć we „Wspólnotach Dzieła Intronizacji Najświętszego Serca Pana Jezusa Króla królów i Pana panów”.Acelem Wspólnoty jest:realizowanie pragnień Najświętszego Serca Jezusowego dotyczących Jego Intronizacji, zgodnie z przesłaniem Pana Jezusa skierowanym do Świętej Małgorzaty Marii Alacoque, Czcigodnej Służebnicy Bożej Rozalii Celakówny, a także w oparciu o Słowo Boże, nauczanie Kościoła: Leona XIII (Annum Sacrum), Piusa XI (Quas primas), Piusa XII (Haurietis aquas), a także papieża Franciszka (Dilexit nos). Staramy się o powszechne uznanie Jezusa Chrystusa za naszego Króla i Pana w wymiarze osobistym, rodzinnym, społecznym i narodowym. Staramy poświęcać się Jego Boskiemu Sercu. Podejmujemy wynikające z tej prawdy zobowiązania oraz prowadzimy życie według Dekalogu i Ewangelii. Zadaniem naszych Wspólnot jest wynagradzanie Bożemu Sercu za grzechy osobiste, rodziny, parafii i narodu poprzez wspólnotową adorację Najświętszego Sakramentu jako odpowiedź na Bożą Miłość w akcie uwielbienia, dziękczynienia, przebłagania i prośby. Naszym celem jest także rozszerzanie Królestwa Bożego w sercach i duszach ludzkich, rodzinach, parafiach, diecezjach, całej Ojczyźnie i świecie, w trosce o odnowę moralną i duchową Polski oraz wszystkich narodów świata.
Służebnica Boża Rozalia Celakówna, kandydatka na ołtarze pisała: Gdy nam jest ciężko i samotnie na tej ziemi, to jak położymy głowy zmęczone na sercu Jezusa, to tak nam dobrze jest spoczywać. Pan Jezus jak dobra matka obsypuje swoje dzieci pieszczotami, tuląc je do siebie. Chcemy w ten sposób właśnie dziś przytulić się do Ciebie Maryjo i do Twojego Syna. Chcemy Ci tyle powiedzieć, pożalić i wypłakać. Ty znasz każdego z nas. Wiesz, ile było w życiu porażek, smutków, ale i zwycięstw oraz „małych cudów”. W dobie hejtu, zakłamania i walki z tradycyjną rodziną, chcemy po raz kolejny zadeklarować: JESTEŚMY! Chcemy bronić podstawowych wartości chrześcijańskich dotyczących rodziny, domowego Kościoła.
Papież Leon XIV powiedział w czasie mszy św. inauguracyjnej 18 maja 2025 roku: W naszych czasach widzimy wciąż zbyt wiele niezgody, zbyt wiele ran spowodowanych nienawiścią, przemocą, uprzedzeniami, strachem przed tym, co inne, ekonomicznym paradygmatem, który eksploatuje zasoby Ziemi i marginalizuje najbiedniejszych. A my chcemy być w tym cieście małym zaczynem jedności, wspólnoty, braterstwa. Chcemy powiedzieć światu z pokorą i radością: spójrzcie na Chrystusa! Zbliżcie się do Niego! Przyjmijcie Jego Słowo, które oświeca i pociesza! Wysłuchajcie Jego propozycji miłości, abyście stali się Jego jedyną rodziną
Maryjo, jesteśmy, aby to przesłanie nieść skutecznie i przemieniać przede wszystkim nas samych. Modlimy się też o rychłą beatyfikację służebnicy Bożej Rozalii Celakównej.
Maryjo, Królowo Polski! Napisaliśmy w akcie zawierzenia: Tobie zawierzamy nas samych, nasze rodziny, naszą Ojczyznę, nasze posługiwanie, a przede wszystkim wielkie dzieło Intronizacji Najświętszego Serca Pana Jezusa w Polsce. Niech przyczynia się do budowania w świecie cywilizacji miłości i prawdy, wprowadzając królestwo Boże w sercach ludzkich i w różnych wymiarach życia społecznego, przede wszystkim w kulturze, nauce, prawodawstwie, ekonomii, polityce.
Maryjo: jesteśmy, pamiętamy i czuwamy!
Bp Janusz Mastalski
