Wspólnoty Dzieła Intronizacji Najświętszego Serca Pana Jezusa
Cechy zaangażowanych we Wspólnotę Dzieła Intronizacji Najświętszego Serca Pana Jezusa
(lipiec 2025)
Serce Jezusa, odwieczne upragnienie świata
Wprowadzenie
Służebnica Boża Rozalia Celakówna
Gdy dusza znajduje się w obecności Bożej, wówczas ogarnia ją dziwny spokój, nastaje ogromna cisza, tak że nic prócz Boga nie przykuwa jej. Z tym spokojem przychodzi do duszy niezmierne szczęście, którego nie da się wypowiedzieć. Powstaje również niezmierne pragnienie miłości Bożej, które zdaje się swoim ciężarem miażdżyć całą istotę duszy, a także poniekąd i ciała. Jednym słowem, wszystkie władze duszy koncentrują się w Miłości. Takie porywy duszy przychodzą najczęściej niespodziewanie i tak samo znikają. Nie można ich wywołać ani też dłużej zatrzymać i nie trwają długo, czasem – kilka minut. (Służebnica. Boża Rozalia Celakówna)
*******
Odwieczne pragnienie świata można zrozumieć na wiele sposobów. Przede wszystkim, ludzkość zawsze pragnęła miłości i relacji z Bogiem. Bóg wielokrotnie wychodzi naprzeciw tej potrzebie – najpierw przez Stary Testament, a ostatecznie przez wcielenie Jezusa Chrystusa. W Jezusie, Bóg w pełni objawia swoją miłość do ludzkości, a Jego Serce staje się miejscem spotkania Boga z człowiekiem. W tekście łacińskim i w starych książeczkach powyższe wezwanie brzmi: „Serce Jezusa – pożądanie wzgórz wiekuistych”. Słowa są zaczerpnięte z błogosławieństwa, jakie patriarcha Jakub udzielił swojemu umiłowanemu synowi, Józefowi. Powiedział on: „Błogosławieństwa ojca twego niech dłużej trwają niż błogosławieństwa mych przodków, jak długo trwać będą wzgórza wiekuiste…” (Rdz 49, 26).
Medytacja
Być uczniem Mistrza z Nazaretu
Obchodzono wtedy w Jerozolimie uroczystość Poświęcenia świątyni. Było to w zimie. Jezus przechadzał się w świątyni, w portyku Salomona. Otoczyli Go Żydzi i mówili do Niego: «Dokąd będziesz nas trzymał w niepewności? Jeśli Ty jesteś Mesjaszem, powiedz nam otwarcie!» Rzekł do nich Jezus: «Powiedziałem wam, a nie wierzycie. Czyny, których dokonuję w imię mojego Ojca, świadczą o Mnie. Ale wy nie wierzycie, bo nie jesteście z moich owiec. Moje owce słuchają mego głosu, a Ja znam je. Idą one za Mną i Ja daję im życie wieczne. Nie zginą one na wieki i nikt nie wyrwie ich z mojej ręki. Ojciec mój, który Mi je dał, jest większy od wszystkich. I nikt nie może ich wyrwać z ręki mego Ojca. Ja i Ojciec jedno jesteśmy».(J 10,22-30)
W dobie poszukiwania autorytetów i coraz większego zagubienia w świecie wartości, wszelkie wskazania Mistrza dotyczące jakości stawania się uczniem są szczególnie cenne. Współczesny człowiek jest coraz bardziej manipulowany, a fałszywi prorocy wykorzystują ludzkie pragnienia chęci posiadania przewodnika. Warto więc pochylić się nad słowami skierowanymi do każdego człowieka przez Tego, który jest Drogą.
1. Wsłuchiwanie się w głos Boży. Chrystus mówi wyraźnie: owce słuchają głosu mego. Prawdziwy uczeń to człowiek trwający w postawie wsłuchiwania się w słowa Jezusa. A słuchać oznacza stworzyć specjalną przestrzeń w sobie i swoim życiu dla Pana. Chodzi więc o umiejętność zatrzymania się, refleksji nad własnym postępowaniem. To także troska o sumienie, w którym Mistrz przypomina, upomina lub wskazuje. Wsłuchiwanie się w głos Boży to niejako danie szansy przebicia się, niejednokrotnie niewygodnej nauce Jezusa. To także likwidacja wszystkiego, co zagłusza ów głos. Każdy z nas posiada przecież osobiste mechanizmy obronne, które utrudniają spotkanie z Bogiem. Warto je odkryć i systematycznie likwidować.
2. Czynienie Woli Bożej. Jezus wyraźnie mówi, iż Jego uczniowie idą za Nim. Oznacza to spełnianie Woli Bożej, którą odsłania własne sumienie, drugi człowiek lub różnego rodzaju okoliczności. To z kolei wymaga postawy współpracy z łaską. Czynić wolę Bożą oznacza więc czynić dobrze; wszędzie i zawsze, na każdym kroku. Trzeba też pamiętać, iż czynienie woli Bożej jest najszybszą, najskuteczniejszą i najpewniejszą droga do świętości. Nikt nie może zapomnieć, że podstawowym obowiązkiem budowniczych Królestwa jest szczere i wierne czynienie woli Boga.
3. Trwanie w Panu. Chrystus zapewnia, iż nikt nie wyrwie uczniów z mojej ręki. Jest tylko jeden warunek: trzeba chcieć zostać! Chodzi więc o wierność. Wierność Bogu jest mocnym staniem na gruncie Chrystusowej Ewangelii, przyznawaniem się do Jezusa w każdej sytuacji. Człowiek wierny Jezusowi, zanim cokolwiek uczyni, zadaje sobie pytanie: co w takiej sytuacji uczyniłby Chrystus? Chcąc zachować wierność Bogu, trzeba uczynić ze swego życia przygodę pełną poszukiwań, okazji do służby, a także przepełnioną oczekiwaniem na Królestwo. Wszystkie trudności zyskują wtedy sens, jeśli człowiek umieszcza je w perspektywie dążenia do Boga.
A zamiast pointy świadectwo pewnej kobiety, która odkryła wartość bycia uczennicą Chrystusa: Coraz częściej potrafię ufać Bogu, składać swój los w jego ręce, poddać się jego kierownictwu. O dziwo, zauważam, że dzięki takiej postawie oraz dzięki działaniu płynącemu z prawdy i z serca, żyje mi się coraz piękniej i radośniej. A nawet jeśli czasem przychodzi zmęczenie albo jakaś trudność – mam w sobie więcej siły, aby ją pokonać.
Motto na cały miesiąc: Tak więc święto nie jest leniuchowaniem w fotelu czy upojeniem głupią rozrywką. Nie – święto jest przede wszystkim pełnym miłości i wdzięcznym spojrzeniem na dobrze wykonaną pracę. Świętujmy pracę.(Papież Franciszek)
Problemy do rozważenia
- Jak zachęcić innych do bycia we Wspólnocie?
- Jak powiększyć pragnienie zjednoczenia z Jezusem?
- Dlaczego ludzie odchodzą od Boga i Kościoła?
- Jakie słowa Służebnicy Bożej Rozalii Celakównej są dla mnie najważniejsze i dlaczego?
Modlitwa
Panie Jezu, odwieczne upragnienie świata, spraw, abyśmy nigdy nie zaprzestali pragnąć Twojej obecności, pokrzepiającego Słowa, a także wspierania nas przemieniającą łaską uświęcającą. Wspieraj nas i wskazuj, jak dalej żyć! Który żyjesz i królujesz na wieki wieków. Amen
bp Janusz Mastalski
